A kiedy już Ta Chwila Nadeszła

 

A  kiedy Już Ta

Chwila Nadeszła

I już dopinał się

Twój Ziemski Czas

I za oknem czekała

Ta Jedyna Droga Daleka

 Do Wiecznego Żywota

Serdeczny jak zawsze

Miłosierny jak zawsze

Wzywał Ciebie do Siebie

Nasz Miłosierny Pan

 

Czekali na Ciebie już

Dobrzy Anieli

Ażeby zaraz

Ze sobą

Twoją duszę

 Do Nieba wziąć

Jeszcze ta krótka

Chwila Pożegnania

Tu na Ziemi

Już Ostatni Raz

Jeszcze rzut okiem

Na To Swoje

Westerplatte

Swoje Gospodarstwo

Na Całą Zagrodę

Na obórkę

Na stodółkę

Na Ogród

Na Sad

Na Dom

I jeszcze to czułe

Słowo Podziękowania

Do Aliny

Do Henryka

Do Ciebie Krysiu

I do Romana

I może jeszcze ale to

Już chyba  w drodze

Może i do mnie

Do Stanisława

Za tę  Obecność

I Serdeczne Trwanie

I może jeszcze

Z tą cichą prośbą

O Pacierz

O Koronkę

Do Miłosierdzia Bożego

I może nawet

Choć cząstkowy Różaniec

Za tyle dni pięknych

I tyle pięknych lat

Pełnych jak w sierpniu

W samym środku żniw

Tuż nad stodołą

Pełnej zżętych zbóż

Zżętych wprost z pól

Zadowolona z siebie

Pełnia Księżyca

I nawet ustał za oknem wiatr

I nagle stała się

Taka strasznie głęboka

Dostojna Cisza

Delikatnie ostrożnie

Orszak Aniołów

Twoją Duszę

Do Złotego Rydwanu wnosił

I w owym rydwanie

Solidnie opatuliwszy

Wnet wyruszyli

Prosto do Nieba

Płomień gromnicy

Cichutko gasł

A było to

W Twoje Święto

Matko Boża Gromniczna

Za cztery godziny

Miała już być Msza

Święta Msza

I do Ołtarza

W każdym kościele

Gromnice szły

Wypełniając światłem

Wnętrze świątyni

I wypełniając światłem

I wszystkich przybyłych wiernych

Sumienia i serca

 

Ilustracje

Zapożyczenia z internetu

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

02. 02. 2026