I tak co jakiś czas Choć tego tak bardzo nie chcemy

 

I tak co jakiś czas

Choć tego tak bardzo 

Nie chcemy

Tak niespodzianie

I tak nagle

Z Naszego Kręgu

Odchodzi Ktoś znów

I  pożegnał się znów

Pożegnał się ze swoim

Całym  Cichym Drogim Światem

Pożegnał się na wieki wieków

Na zawsze

I przy Wigilijnym Stole

Już tyle Pustych Miejsc

I po  Mojej Stronie Różo

Już taka długa lista

Już Moje Całe 

Bybytkowskie Dzieciństwo

Po Tamtej Stronie Czasu

Maryjanna i Stanisław

Moi Wspaniali  Rodzice Ojczyma

I także nasz Ojczym Stanisław  Ich Syn

I Jan Jego Brat

I Marysia Jego Siostra

 I Tomek Jej Syn

I Syn Jasia Wojtczuka

I w Moim Rodzinnym Domu

W  kolonii Zabłotne

Też tyle Pustych Miejsc

Przy Wigilijnym Stole

Puste Krzesło obok  

Pustego  Krzesła

I Pustych Krzeseł 

Cały Rząd

Co  jakiś czas

Trzeba dostawiać 

Pustych Miejsc

Bo wszystkich Nieobecnych

Nie pomieści jedno jedyne

Symboliczne  Puste Krzesło

Ojciec Józef poza Domem

Już tyle dziesiątek  lat

A już wiele lat jest także z Nim

I Matuś Julia i Siostra Alina

I nie tak dawno

Odszedł Henryk Nasz Brat

A nieco wcześniej

Mąż Siostry Krysi Mirosław

I nagle tyle  ciepłych

Wspomnień jest

Głos bliski serdeczny lecz tylko

Jakby zza ściany

I dobre słowo

Żart humor i śpiew

I w poświacie księżyca

Ów Cień Tajemniczy

I zarazem jakże Bliski

I dobrze Znajomy

Zmierzający do domu

Na Wieczerzę wprost

Z obłoczkiem siana

Pod biały obrus

Na Stół Wigilijny

Cicho dyskretnie bezszelestnie

I sam się dziwisz

Jak to może być

I jest Obecny

I Nieobecny

I u Wujaszków 

Reginy i Lucjana

Z Władysławowa gdzie

Rodzinny  Ich Dom

Przy Wigilijnym Stole

Też są Puste Miejsca

Bo i Wujaszków Oboje 

Nie ma już

I nie ma Babci

I nie ma Bogusia Ich Syna

I W Twoim Różo

Rodzinnym Domu

W Kaźmierzu Wielkopolskim

Przy Wigilijnym Stole

Też tyle Pustych Miejsc

Też nie pomieścisz Wszystkich

Wszystkich Nieobecnych

Na Jednym Pustym Krześle

I Twoich Rodziców

Kazimierza i Annę

Oddziela już

Tamten Wieczny Czas

A  też już

Oddziela od nas

Tamten Wieczny Czas

I Twojego Brata Adolfa

I Jego Żonę Ulę

I Twoją Siostrę Lusię

I tak zupełnie  od niedawna

Bogdana Twojego Szwagra

Wszyscy schodzą się 

Na Wigilię z Tamtej Strony Czasu

Wraz Z Ciocią Anielą

Nazywaną przez nas

Ciocią Jezdem

 

I tak co jakiś czas

Odchodzi od nas Ktoś

I jest to decyzja

Niespodziewana i nagła

I tak przy Wigilijnym Stole

Przybywa Pustych Miejsc

I  dobrze jest tam

Gdzie w porę  zastępuje  Ich

Rodowa Młoda Kadra

I im więcej o Tych

Co już od Nas Odeszli

Więcej przy Wigilijnym Stole 

Wspomnień jest

Tym jest silniejsza 

I bogatsza Nasza 

Rodzinna  Rodowa Historia

I mówisz Alicjo

I zawsze co roku

Przy Wigilijnym Stole

Zasiadli Moi Rodzice

I Siostra Teresa I Zygmunt Brat

Przez prawie Pół Wieku

Zasiadał co roku 

Do Stołu Wigilijnego

I Zbyszek Mój Mąż

I mówisz On chyba

I w tym roku 

Przy Stole Wigilijnym 

Też był i chyba nawet

Chyba nawet 

Zatrzymał swą dłoń

Na Opłatku

I patrzył na Ciebie

I czekał na Twój gest

I mówisz mi Ula

I w Moim Mieszkaniu

Na Siedlcach 

Przy ulicy Skarpowej

Był taki Złoty Czas

Gdy przy Wigilijnym Stole

Cała Rodzina była w komplecie

I  Dzieci Ewa i Przemek

I Oboje Rodzice 

Władysława i Antoni

I Ryszard jedyny Brat

I Reginka i Józek

Gdy było po drodze

Też czasem  wpadł

Dziś Reginka i Brat Rysiu

I Oboje Rodziców

Już po Tamtej Stronie

I tyle przełamania się opłatkiem

Co w serdecznym wspomnieniu

I z każdym rokiem

I te wspomnienia oddziela

Coraz większy czasu szmat

I na każdego 

Kto już poza tym

Ziemskim Światem jest

Mimo wszystko

Przy Wigilijnym Stole

Czeka Miejsce Puste

A właściwie już

Cały Rząd Pustych Miejsc

A u Ciebie Panie Boże

W Niebie Wigilia trwa

I  do Stołu Pańskiego

Zasiadają Całe 

Rodzinne  Pokolenia

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

28. 12. 2025